Nyheter

Vestborgrussen sin 17. mai

Inger Valbø, torsdag 20. mai 2010 15:50

Vestborgrussen var med og sette farge på feiringa av nasjonaldagen på Stranda. Her kan du sjå bilete ifrå russefeiringa. Gjekk du glipp av den gode 17. mai-talen til russepresident Hilde Renate Sætre, kan du også lese talen her.

Etter ei lang 16. mai-natt, med mellom anna fotballkamp mot Strandarussen, var det duka til russefrukost i matsalen. (Foto: Ellen Anna Hatlen)

Nokre ser ganske opplagde ut, medan andre er meir prega av ei søvnlaus natt. (Foto: Hilde Renate Sætre)

Rektor var også med på frukosten. (Foto: Hilde Renate Sætre)

Fremst i folketoget. Det er liv i gatene! (Foto: Ellen Anna Hatlen)

Rektor Engås har vore heime og skifta til bunad. (Foto: Ellen Anna Hatlen)

Godt med ein pause. (Foto: Ellen Anna Hatlen)

Russepresidenten flankert av Jarl Øystein t.v. og Arve t.h.

Hilde Renate får ordet:

Ja, kjære strandarar. I år er det altså min tur til å halde ein liten tale. Mitt namn er Hilde Renate Sætre, med opphav frå Volda-området, og eg er den heldige som fikk verte russepresident for denne herlige gjengen bak meg her. No trur eg både me og Strandarussen har hatt ei flott russetid, og har all god grunn til å verkeleg feire! Me er jo det fyrste kullet som har fullført 13-års skulegang!

Men i dag er det 17. mai, og me skal feire at me fekk vår eiga grunnlov, og me skal feire det norske folk og land! Henrik Wergeland sa ein gong: ” Gid 17. mai, den velsignede blant Dage, bestandig maa skjønnere vende tilbage.” Og det gjer den verkeleg! Med festklede, flagg, tog, hurra-rop, kaker og talar vender 17.mai alltid skjønnare tilbake! Då finne me som norsk folk saman igjen til fest, og feirar noko ilag. Det gjer både noko for nasjonalfølelsen vår, og for fellesskapet.

Og noko av det eg spesielt har lagt merke til med dykk strandarar, er kor blide og imøtekomande de er med dei rundt dykk, og kva det gjer for fellesskapet. Den fyrste gongen eg kom inn på gamleheimen her oppe, var det smil og helsingar som møtte meg med ein gong eg kom inn, og eg tenkte at; her vil eg jobbe! No har eg jobba der ei stund og har framleis det same inntrykket. De er flinke til å la oss føle oss heime, endå me eigentleg ikkje bur her permanent. Det har eg merka elles også: på butikken, på legekontoret, hos fysioterapeuten eller om eg berre joggar ein tur; folk flest smiler og pratar til meg. Det er så kjekt for kvar enkelt, og så viktig i eit samfunn! Dokke har verkeleg skjøna noko! Me som menneske er som ”flokkdyr” som treng hjelp, merksemd og oppmuntring av kvarandre. Skal me alle ha det best mogleg i eit samfunn, vert det mest opp til kvar enkelt i det samfunnet korleis ein skal ha det saman. Om ein skal vere kalde og nedtrykkjande mot kvarandre, eller vere varme og løfte kvarandre opp. Me er alle med på å male fargane i kvardagane til dei rundt oss. Morfaren min (som døde før eg vart fødd) sa ein gong at han ikkje skjøna vitsen i å grave ned så mange fine blomar ilag med kista til ein avdød. Han meinte at ein heller burde gi blomar til glede medan ein lever. Og det er så sant, synest eg. Ta vare på kvarandre medan ein har kvarandre!

So må eg også få seie at de er beundringsverdige når det gjeld å støtte oss med prosjektet vårt på skulen. Me kjem på døra dokka og bryt ned den gode sunnmørske spare-ånda, og de er villige til å støtte oss med tomflasker, pengar og gåver til lotteriet! Ja, eg trur ikkje sunnmøringar er så gjerrige som mange skal ha det til, eller? Glade og takknemlige er me i alle fall for all hjelp de gir!

Til slutt vil eg berre minne om kva det er me alle går rundt og viftar med i dag, og som er heist til topps i alle flaggstenger: det er det norske flagget med korset i. Gud har vore så god og velsigna oss her i Norge i fleire hundre år. Mitt største ønske og mi bønn er at Gud skal fortsette med å velsigne Norges land, og at han skal bevare oss i framtida som i fortida.

Et is og kos dokke vidare, godt folk! Og ha en fortryllande flott dag her på Stranda i dag! Tusen takk for meg, og gratulerer med dagen!

To andre representantar for Vestborgrussen: Helene og Åshild. (Foto: Ellen Anna Hatlen)

Dagen derpå. 18. mai er skulefri og ganske stille på internata. Men utpå dagen viser det seg at det framleis er liv i russen. Her sit dei og mimrar om dagane og nettene som gjekk så fort. Jarl Øystein snakkar om kor artig det var å overnatte i rundkøyringa på Ikornnes. Slikt får ein vel gjere berre ein gong i livet. Men no er det alvor og eksamen som ventar!

Sjå fleire bilete frå russefeiringa her: Bildegalleri