Tekjøkkenpraten

Tekjøkkenpraten: Lærar Anders Nybakk
02-Oct-2018


Anders (28) er ny lærar i år ved idrettslinja på Vestborg.

 

- Eg har fått draumejobben! seier han.

Hedmarkingen kjem frå Nord-Odal, som ligg nordaust for Gardermoen. Vegen til Vestborg gjekk gjennom Valdres og Volda.

- Det var mykje idretts- og friluftsliv på meg då eg var liten, men det fekk ein pause i tenåra. Mykje av ungdomstida mi nytta eg framføre ein skjerm og spelte skjermspel. Når eg ser tilbake på den tida, så skulle eg ynskje at eg også var meir fysisk aktiv i ungdomsåra.

- Kva fekk deg til å endre kurs?

- Etter eg var ferdig med vidaregåande byrja eg på hundekøyringslinja ved Valdres folkehøgskole. Eg hadde ikkje erfaring mykje erfaring med hundar frå før, men hadde eit av mine beste år hittil i livet. Etterpå var eg «stip» på skulen – eit anna ord for eittåring.

VALDRES, VOLDA OG VESTBORG

Tida i Valdres hadde staka ut yrkeskarrieren til Anders.

- Eg ville bli idretts- og friluftslærar i folkehøgskulen, og eg vart tipsa om at det kunne vere klokt å ta friluftsliv ved høgskulen i Volda. Difor hamna eg på Sunnmøre, og eg har sidan vore i Volda. Som student har eg teke utdanning i friluftsliv, idrett, historie, naturfag og praktisk-pedagogisk utdanning. Dei to siste åra har eg jobba ved Volda ungdomsskule.

- Korleis vart det Vestborg?

- Eg visste det var planar om å starte idrettslinje ved skulen. Då eg fekk sjå stillingsannonsa var valet lett, og eg sette meg rett ned for å skrive søknaden. Den brukte eg god tid på, for eg ville ha han best mogleg. Jobben som idrettslærar ved Vestborg vidaregåande skule ville eg gjerne ha, og gleda var stor då eg fekk stadfesta at eg hadde fått stillinga.

GOD START
 
Anders har vore i sving i knappe to månadar, og han har fått ein god start. 


- Det er heilt topp å vere her. Eg hadde trudd det skulle bli bra, men det har vore betre enn eg trudde! Det har vore mykje å setje seg inn i, og det har til tider vore slitsamt, men trivselen er så høg at det går veldig fint. Eg gler meg til å gå på jobb kvar dag!

- Kva er årsaka til trivselen?

- Elevane utfordrar meg fagleg, noko som eg likar. Dessutan er det eit tett samhald i elevgruppa. Eg trivast også godt i kollegiet, og eg trivast med at Vestborg er ein kristen skule. Her kan eg, på ein annan måte enn i ein offentleg skule, vere open om trua mi. Det opnar opp for diskusjonar om tru og livssyn med dei unge, noko som eg opplever er innmari fint å få gjere.

Anders sitt yndlingsbibelvers er Jeremia 29.11. Der står det: «For eg veit kva tankar eg har med dykk, seier Herren, fredstankar og ikkje ulukketankar. Eg vil gje dykk framtid og von.»


- Det er skriven til det jødiske folket, men eg opplever at det også talar til meg. Gud har ein plan med livet mitt, og eg treng ikkje å legge allslags planar. Han hjelper meg, og eg finn tryggleik i han.

 

Tekjøkkenpraten: Miljøarbeidar Åshild Remmereit
18-Sep-2018


Åshild var russ på Vestborg våren 2017. Etter eitt år som elev ved bibelskulen på Fjellhaug i Oslo er jenta frå Torvikbukt på Nordmøre attende på tunet.

Korleis var dei tre åra som elev på Vestborg?

- Det var ein veldig opptur frå start til slutt. Då eg byrja på Vestborg var eg forsiktig, beskjeden og utrygg, men det trygge miljøet gjorde at eg fekk mykje meir tru på meg sjølv. Her fekk eg mange gode vener, og eg fekk det mykje betre. Det var veldig godt for meg å vere i det kristne miljøet som ein har på Vestborg. Miljøet her gjer noko med måten ein behandlar kvarandre på. I tillegg fekk eg input gjennom morgonsamlingar, møter og bibelgrupper. Alt dette var med å danne eit grunnlag for resten av livet.

- Kvifor ville du tilbake?

- Eg kunne tenke meg å bli miljøarbeidar fordi eg hadde det så vanvitig bra her. Etter kvart så skjøna eg at det kunne vere behov for meg her, og at eg var ynskt. Ei viktig hending var ein morgon i desember i fjor. Då bad eg til Gud om ein peikepinn påkva eg skulle gjere komande skuleår. Ein time etterpå kom det, via mail, ei oppmoding om å søkje på stillinga som miljøarbeidar ved Vestborg.

Åshild har ikkje tenkt så mykje over korleis året som miljøarbeidar skal bli.

- Eg veit ikkje, og eg legg året i Gud sine hender. Men eg vonar eg får lært mykje, og eg vonar eg får bety noko for elevane.

LÆRDOM

Førre skuleår gjekk Åshild på musikklinja på Fjellhaug.

- Året på Fjellhaug gav meg eit utvida syn på Gud og gjorde meg tryggare i trua mi. Eg har blitt VELDIG glad i å lese i Bibelen, for no har eg ein betre kunnskap om det som står i Guds ord. Dessutan fekk eg mange gode vener, eit større nettverk og mange gode opplevingar.

- Kva lærte du i fjor?

- Eg har ofte vore redd for å gjere feil, men fjoråret lærte meg at det ikkje er farleg å gjere feil. Årsaka var at eg byrja skuleåret på Fjellheim bibelskole i Tromsø, men eg kjende på at det ikkje var der eg skulle vere. Mellom anna så likar eg å spele piano, men på Fjellheim var det ikring 20 av medelevane mine som også kunne spele det instrumentet. Då eg kom til Fjellhaug fekk eg høyre eg var eit bønesvar, for musikklinja hadde behov for ein pianist. Det gjorde at på Fjellhaug var det bruk for meg på ein annan måte enn på Fjellheim. Lærdomen eg sit med er altså at det ikkje er farleg å gjere feil, og at ein ikkje skal la ting halde fram når ein kjenner at noko er gale. Elles lærte eg å ta det med ro. I VG3 var eg med på «alt», og sjølv om det kjendest bra ut då, så ser eg i ettertid at det kunne bli litt mykje. På Fjellhaug hadde me ikkje lekser, så det var «ingenting» som skjedde frå klokka 15 til dagen etter. Det gjorde at eg var rastlaus i starten, men etter kvart fann eg ein god rytme der eg brukte meir tid på Bibel og bøn, samt å vere stille og vere for meg sjølv. Det er noko som eg også ynskjer å ta med meg inn i eit hektisk miljøarbeidar-år.

- Har du eit bibelvers som du vil trekke fram til slutt?

- Eg har blitt glad i Johannes 14.27: «Fred etterlèt eg dykk, min fred gjev eg dykk. Eg gjev dykk ikkje fred på same måten som verda gjer det. Lat ikkje hjartet dykkar uroast, og ver ikkje motlause!». Når eg kan oppleve kaos og vanskelege ting, så er det Gud som kan gje fred. Han er ei klippe i livet mitt, seier Åshild.

Tekjøkkenpraten: Miljøarbeidar Jonas Hesthaug
03-Sep-2018

 

Jonas var russ ved Vestborg i 2016, og han fortel det er tre årsaker til han ville attende.

For det fyrste hadde eg tre veldig bra år som elev på Vestborg, og eg kunne tenke meg å vere her meir. Draumen var å kunne leve og bu på skulen UTAN å ha lekser. For det andre ville gjerne ha innblikk i korleis det var å vere personal ved skulen. Årsaka til det er at eg vurderer å bli lærar. For det tredje opplevde eg at har blitt leia av Gud. I vår ba eg om svar på kva eg skulle bruke skuleåret 2018/19 til. Same natta drøymde eg at eg var i møtesalen på Vestborg og blei klappa fram og presentert som miljøarbeidar. I førre veke skjedde akkurat det same som i draumen, så det var veldig kult! seier han.

- Kva gjorde dei tre åra som Vestborg-elev med deg?

- Det var veldig mykje, og det har vore dei tre åra eg har vakse mest som person. Eg fekk meir tru på meg sjølv, og eg fekk ei sterkare tru. Når det gjeld det sosiale, så lærte tida på Vestborg meg mykje om korleis eg bør oppføre meg saman andre og samtale med andre.

Førre året var han på andre sida av jordkloda. Då gjekk han disippeltreningskule i regi av Ungdom i oppdrag på New Zealand.

- Der lærte eg å leve meir som ein læresvein av Jesus. Dei fyrste tre månadane var eg på skulen i New Zealand. Etterpå var eg i misjonspraksis i 1 ½ veke i Australia før eg var på Papa Ny-Guinea i to månadar.

- Kva sit du igjen med etter desse månadane?

- Fyrst og fremst opplevde eg den krafta som vi kristne kan ha gjennom Den heilage Ande. Denne krafta fekk eg vere med å setje ut i praksis fleire gonger. Eg opplever at eg ikkje treng å vere redd av di Gud er med meg. Fleire gonger opplevde eg overnaturlege ting som ikkje kan forklarast på naturleg vis. Mellom anna var det ein av leiarane som var døden nær av di han hadde fått bakteriar i blodet. Då vi bad for han forsvann brått ein svulst han hadde og så blei han heilt frisk. Eg såg at menneske blei rørt av Gud. Då vi var på Papa Ny-Guinea og hadde møte, så blei det ei vekkjing. Det gjorde at landsbyfolket vedtok å skifte namn på landsbyen frå Bola, som tyder øydeleggjing, til Bella, som tyder sameining med Gud.

Eidsdalingen ser fram til miljøarbeidaråret.

- Eg trur det blir veldig bra. Det er og skal bli kjekt å bli kjend med nye, og eg vil gjere mitt for at andre skal ha det bra på skulen denne vinteren. Eg trur også eg vil vekse andeleg gjennom det kristne arbeidet eg er med å ha ansvar for. Dessutan vil det vere spennande å følgje den nye idrettslinja.

Jonas er i ferd med å bli litt sånn småkjendis på Sunnmøre. Han gjer det nemleg veldig godt i fjell-løp og motbakkeløp.

- Ein del av fritida mi kjem til å gå med til å trene. Eg trenar nesten kvar dag, og i snitt er treningsøktene mine på ikring 1 ½ time.

Som miljøarbeidar får han ete saman med elevane, men han ser at det kan vere lurt å utvide kunnskapsbasen sin.

- Eg har i tankane at eg bør lære meg å lage mat.

 

 

Tekjøkkenpraten: Rektor Geir Magne Engås
22-Jun-2018


Rektor Geir Magne har fått to års permisjon for å vere leiar for Misjonssambandet sin familiebibelskule i Nairobi i Kenya.

Når Vestborg startar opp i august, så er det Håkon Hovda som styrer Vestborg-skuta. Difor tok vestborg.no ein tekjøkkenprat med Geir Magne – på hans eige kontor.

Geir Magne har jobba ved skulen i 12 år, og han har vore rektor i 10 av dei. Men då han kom til Vestborg i august 2006, såg han ikkje for seg at han skulle bli leiar ved skulen.

Eg kom for å jobbe ved sal- og servicelinja, og eg skulle ha fokus på økonomi- og marknadsføring. Det var ingen planar om å verte rektor, men dåverande rektor, Odd Rannestad, fekk meg på trua til at eg kunne gå inn i ei sånn gjerning.

- Korleis har åra vore?

-Dagane har vore både utfordrande og krevjande, men veldig kjekke. Noko av det eg har sett mest pris på er kontakten med elevane. Det å få vere i lag med ungdomar er veldig stor stas, og kanskje ekstra kjekt når ein ser dei utviklar seg både fagleg, sosialt og andeleg. På ei anna side så har eg også lært mykje av dei. Mange av både noverande og tidlegare elevar har vore ivrige på å lese i Bibelen, samt å setje trua si ut i praktisk liv. Dei er både gode på bry seg om andre og på å gje kompliment. Dette har vore til inspirasjon for meg.

I løpet av åra i rektorstolen har Geir Magne sett ei endring i seg sjølv.


- Eg har mykje meir erfaring om livet enn eg hadde i 2008. Mellom anna kan eg i større grad no sjå ting frå fleire sider. Eg har også lete meg imponere over alt som dei tilsette ved skulen yt. Det får utslag i engasjement og vilje til å backe og støtte elevane på mange områder i livet.

- Kva for prosessar vil du trekke fram?

- Eg er glad for at vi frå hausten kan starte idrettslinje. Området rundt Stranda har eit stort potensiale med tanke på å drive ei god idrettlinje. Eg vil også nemne det har vore spennande å jobbe med pedagogiske prosessar. Elles har likar eg å halde på med praktiske oppgåver. Mellom anna så har vi fått ballbinge på tunet, og no står snart gapahuken klar – medan me også har fått gradert opp matsalen og fått på plass eit bibliotek. Eg er også glad for at vi har fått Simon Morris som ungdomsleiar. Han har eit hovudansvar for å ta hand om det kristne arbeidet.

- Kva har vore høgdepunkta dine?

- Det var veldig gøy i si tid å sende Une Simonsen til matte-OL i Kasakhstan, men eg set også pris på når elevar kjem bort for å takke for åra på Vestborg. Mange kan fortelje om vekst i både sjølvtillit og personlegdom. Likevel er det eit ekstra stort høgdepunkt når vi får høyre om elevar som har teke imot Jesus. Då er det fest!

- Har du nokre artige opplevingar å dele?

- Det var veldig gøy å danse ballett på ein av festane våre saman med dåverande kollega Oddbjørn Maridal. Elles var det godt gjort elevane på Drege som eit år hadde ei høne inne i dusjen. Det klarte dei å halde skjult ein månad før det var oppdaga!

Frå og med i haust av reiser Geir Magne og familien til Nairobi i Kenya. Der skal han vere leiar for skulen familien var elevar ved i tre månadar.

- Korleis blir det?

- Eg gler meg, men det vert heilt noko anna enn Noreg – med anna kultur og språk. Men vi vi reiser ut som familie. Sist vi var ute opplevde vi at det var ein god måte å vere saman som familie på. Ja, eg trur det kunne ha vore lurt for alle familiar å gjere noko slikt - å setje kvardagslivet litt på pause.

Til slutt slepp Geir Magne til med nokre ord som kan summere opp tida på Vestborg.

- Eg vil gjerne takke for alle eg har møtt og fått jobba i lag med gjennom desse 12 åra eg har vore tilsett ved skulen. I løpet av desse åra har eg også opplevd at skulen betyr mykje for mange i regionen vår, og det har vore godt å kjenne på støtta frå misjonsfolket. Eg håpar at Håkon Hovda, Vestborg sin nye rektor, merke den same støtta som eg har fått oppleve, seier han.

 

 

Håkon Hovda, vår nye rektor
22-Feb-2018

 

Frå august i år Håkon Hovda vår nye rektor. I denne utgåva av Tekjøkkenpraten får du høve til å bli betre kjend med 40-åringen frå Lesjaskog.

Rett skal vere rett. Vanlegvis går Tekjøkkenpraten føre seg på eit av skulen sine tekjøkken, men denne gongen tok vi praten over telefon.

Håkon Hovda har dei siste åra vore tilsett som lærar ved Ålesund videregående skole, men no vil han og familien flytte til Stranda. Han skal styre borga under Geir Magne Engås sin toårige permisjonsperiode. Engås skal nemleg til Afrika for å ha ansvar for den daglege drifta av NLM sin familiebibelskule i Nairobi i Kenya.


GODE ÅR PÅ VESTBORG

I åra 1994-97 var Hovda elev ved Vestborg. Det var år som sette gode spor i livet hans.

- Kona mi, Ingrid, og eg har veldig mange gode minner frå desse åra. Vi hugsar det snille, greie og omsorgsfulle personalet. Vi hugsar den åndelege fellesskapen, og vi fekk vener for livet. Mellom anna så møtte vi kvarandre på Vestborg. Desse opplevingane har vore avgjerande viktige for oss som menneske og som ektepar. Når det no vart rom for å kome attende til skulen som rektor, valde vi at eg skulle søkje på stillinga. Vi ynskjer å vere ein del av det flotte miljøet skulen har, og vi ynskjer å ta del i det Gud gjer på Vestborg, seier han.

- Kan du fortelje meir om kva du sit att med etter åra som elev på tunet?

- Når det gjeld det pedagogiske, så hugsar eg godt frå kristendomstimane. Vi hadde Per Magne Mork som lærar. Han stilte gode spørsmål i undervisninga, og han fekk oss til å undre på ein god måte. Det gjorde at vi i elevflokken fekk oppbyggjande samtalar om tru og tvil også på fritida. Lærarane våre var dyktige, og vi fekk gode relasjonar til dei. Det gjorde at dei vart gode førebilete for meg. Vi hadde variert undervisning, og det var alltid god stemning. Det var sjeldan at vi kjeda oss. Når det gjeld det sosiale, så hadde eg eit aktivt liv. Eg likte meg godt i både gymsalen og i styrkerommet, men også i bønegrupper på internatet. Og som sagt fekk eg både vener for livet og eg møtte Ingrid der. Så kvar gong vi køyrer forbi Vestborg så mimrar vi tilbake til dei gode åra vi fekk ha som elevar ved Vestborg. Når det gjeld det andelege, så la åra på Vestborg mykje av grunnlaget for mitt kristne liv. Eg fekk vere med på bibel- og bønegrupper. Sjølv om elevane hadde ulik kyrkjebakgrunn, så hadde vi dette felles: Eit ynskje om å bli betre kjend med Jesus. 



TILBAKE TIL RØTENE

Hovda plar å seie at han kjem frå Lesjaskog, men i oppveksten budde han også i Trondheim og på Karmøy. Sidan 1999 har han budd i Ålesund - med unnatak av tre år då familien budde i Haugesund.

- Eg fekk lagt grunnlaget for mitt kristne liv på Vestborg. Likevel vart eg under Vestborg-tida fascinert av den karismatiske vekkjingsrørsla. Det har gjort at eg har engasjert meg mykje i karismatiske kyrkjelydar. Men etter kvart er eg i ferd med å definere meg som «luthersk pinseven». Så det å kome attende til Vestborg og Misjonssambandet er på ein måte å slutte sirkelen. Eg kjenner at eg skal attende til røtene mine, seier han.

- Kva for mål har du for jobben du skal gjere?

- Fyrst og fremst lyt eg setje meg inn i kva det vil seie å vere rektor. Det er ei oppgåve eg aldri har hatt før. Men det vert viktig for meg å snakke med dei tilsette for å få oversikt nok til å gjere ein god jobb. Eg vil gjerne vektlegge at vi skal halde fram arbeidet, som allereie blir gjort, med å ha eit godt samarbeid innan personalet. Dessutan er det viktig å drive ein god skule. Då kan vi hjelpe flest mogleg av elevane å bli best mogleg rusta til livet etter Vestborg. Likevel er det store felles målet for skulen viktig for meg: Å utruste elevane, gjennom å leggje til rette for møter med Gud, for æva. 



LIVERPOOL ER LAGET

Det synest å vere viktig for Hovda å vere ein relasjonell leiar.

- Ein av mine styrkar som menneske er møtet med enkeltmenneske. Difor vil eg gjerne møte både personalet og elevane jamt og trutt. Mellom anna ynskjer eg å ha undervisning.

- Kva likar du å gjere når du skal kople av frå jobb?

- Eg er likar å spele fotball. Dessutan er eg glad i Liverpool. Elles er flogefiske, skiturar og terrengsykling fantastisk kjekt å halde på med.Med tanke på naturen vi har kringom Stranda, så er dette er aktivitetar som gjer det ekstra attraktivt å flytte hit.

Kona Ingrid, fødd Degnepoll, er frå Måløy. Saman har dei to gutar. Den yngste, Jonathan, er fire år. Den eldste, David, går i 10. klasse og skal truleg byrje på Vestborg på idrettslinja til hausten.

- Vi går inn i Vestborg-prosjektet som ein familie – og vi gler oss veldig!



PS! På biletet ser ein Håkon Hovda saman med familien.

 

Østen Olai Ommedal
17-Feb-2018


- Vestborg er fantastisk bra. Eller rettare sagt: Utenkjeleg bra!

Det seier VG2-elev Østen frå Nordfjord i Tekjøkkenpraten.

 

FANTASTISK MILJØ

- Den fyrste tida i VG1 var eg usikker, men etter kvart merka eg kor bra alle folka på Vestborg er. Det er eit fantastisk miljø her – og alle er snille og vil det beste for dei andre. Sidan Vestborg er ein internatskule, så kjem ein kjapt inn i miljøet. Dessutan så har ein folk rundt seg heile tida, og det gjer at ein har kort veg dersom ein vil henge med andre, fortel Østen.

 

Han held fram:

- På Vestborg er det sånn at alle kjenner alle. Eg synest det er veldig kjekt å gå på ein skule der eg kan både sei hei og snakke med alle medelevane mine. Elles set eg også pris på at miljøet er open for at det er lov å tenke ulike tankar, seier Østen.

 

- Kvifor valde du Vestborg?

 

- Pappa gjekk på Sygna, internatskulen til NLM i Balestrand, og eg hadde lyst å gå der. Men då eg undersøkte meir om internatskular fann eg ut at Vestborg ville vere eit godt alternativ. Ein fordel var at skulen var relativ liten. Dessutan kjende eg ingen her, og dermed kunne eg la folk bli kjend med meg sånn som eg er – utan førehandskjennskap.

 

 


- PERSONALET BACKAR OPP

- Korleis har møtet med skulen vore?

 

- Vestborg er tufta på gode verdiar og har ei veldig bra organisering. No er det ikkje sånn at medelevane mine og eg held alle reglane ved skulen heile tida, men eg merkar likevel at reglane er meint til det beste for oss elevar. Elles merkar eg at også leiinga ved skulen vil oss det beste, og at heile personalet backar oss elevar opp til å gjere det godt på skulen og å utvikle oss som menneske.

 


- VENER FOR LIVET

På Vestborg er det mogleg for elevar å jobbe litt ekstra. Det gjer at ein både kan tene seg litt pengar og få jobberfaring. Østen er ein av dei som har ekstra mange jarn i elden.

 

- Eg hjelper til med snømåking og strøing. Dessutan jobbar eg ein del på kjøkkenet. Der har eg ansvar for rydde etter middag og ordne til kveldsmat for elevane. Eg står også på reserve-vaskelista, så når nokon av dei faste vaskarane melder forfall, så kan ein sjå meg svinge moppen.

 

- Korleis opplever du desse ekstrajobbane?

 

- Eg trivest med å ta i eit tak, og spesielt snømåkinga er bra. Då får eg trena samtidig, seier han.

 

Når Østen mot slutten av samtalen får spørsmål om kva Vestborg har gitt han, så kjem svaret raskt.

 

- Vener for livet. Dessutan har eg gjennom bibelgrupper, samtalar, onsdagsmøter og morgonsamlingar fått utvikla meg som kristen, slår nordfjordingen Østen fast.

 

Benjamin Nærø
05-Oct-2017

 

Benjamin er ein av 33 elevar i årets VG1-klasse og har vore elev ved Vestborg i 1 ½ månad. Det er ikkje sjeldan å høyre frå VG1-elevar at dei opplever fyrste tida som å vere på leir. Då Benjamin fekk spørsmål om han opplevde at han var på leir, svara han:

- Nei, eg er ikkje på leir. Eg er heime.

 

Han kjem i frå Nærøy i Herøy kommune på søre Sunnmøre, og han fortel at han lenge har visst at han skulle gå på Vestborg.

- Foreldra mine møtte kvarandre då dei var elevar på Vestborg. Difor har eg visst heilt sidan eg var tre år gamal at eg skulle gå her.
 

Dei fyrste vekene har vore gode.

 - Det har vore heilt supert. Eg har blitt kjent med 32 kjekke klassekameratar og er ein del av eit veldig godt miljø. Sidan vi bur på skulen og derfor ser kvarandre ofte, så utviklar vi eit sterkare fellesskap enn på skular der elevane dreg heim til sitt etter skuletid. Ja, eg opplever at vi her på Vestborg lever i eit eige lite land – Vestborgania, seier han.

 

Benjamin held fram:

- Eg diggar skulen. Her får vi god undervisning, vi får servert god mat til faste tidspunkt fire gonger dagleg og vi har kort veg til skulen. Eg slepp å stresse med å ta buss om morgonen. Dessutan får eg nyttig erfaring med å klare meg sjølv. Eg vaskar klede og rom, og eg har ansvar for å kome meg opp på eiga hand om morgonen. Å gå på Vestborg er som ein heim. Her er det tryggleik. Personalet er som mødrer og fedrar, og venene våre er som sysken, skildrar Benjamin.
 

 

Ida S. Skarshaug
09-Jun-2017


– Å gå på Vestborg er den beste avgjersla eg har tatt nokon gong!

 

Ida begynte på Vestborg fordi bestevenninna ville gå her. Dei hadde høyrt at skulen hadde godt miljø, og i tillegg var det eit pluss at det var internat på skulen.

 

 

– Eigentleg ville eg gå dramalinja på Fagerlia vgs i Ålesund, men der kom eg ikkje inn. Etter to og ei halv veke på Vestborg, fekk eg kontrabeskjed frå Fagerlia. Men då hadde eg funne ut at eg treivst så godt og passa så godt inn på Vestborg, at eg ville halde fram som Vestborg-elev. Det er eit val eg ikkje angrar litt på ein gong! Det er den beste avgjersla eg har gjort nokon gong! seier romsdalsjenta.

 

KRISTEN

Då Ida vaks opp, visste ho ikkje at det fantes kristne ungdomsmiljø.

– Pappa las i Bibelen til meg då eg var lita, men ingen i mitt ungdomsmiljø var kristne, fortel ho.

På Vestborg har Ida blitt kristen og mykje falle på plass i livet hennar.

– Eg skjønar ikkje kva eg har halde på med heile livet, for det å vere kristen gjev så mykje meining!

– Korleis?

– I tenåra så skal ein finne ut kven ein er, kva ein står for og kva ein skal gjere med livet. No når eg har blitt kristen, har eg funne ut at det er eit liv etter døden, og at vi lever for å kome til noko så reint som himmelen. Og sjølv om vi lever syndefullt, så skal vi faktisk få kome dit. Det synest eg er fantastisk!

– Korleis opplever du det å leve som kristen?

– Det eg opplever veldig stort er at vi kristne kan be for kvarandre. Ja, det er så godt å kjenne at ein har folk i ryggen som støttar ein. Dessutan er samhaldet med andre kristne så godt å oppleve. Uansett kva ein gjer så tenkjer ikkje folk stygge ting om deg. Dei har ikkje negativt fokus i kvardagen. I tillegg så gjer det noko med meg å få bønesvar. Eg har til dømes vore plaga med ein dårleg fot, men den har blitt heila etter å blitt bede for.

FANTASTISKE FOLK

Vidare fortel Ida om oldemora si på 85 år.

– Ho er kristen. Tidlegare har eg ikkje forstått ho så godt, men det gjer eg no. I det siste har eg opplevd at det har blitt eit band mellom oss.

Ida har også gjort seg nokre tankar om Vestborg som skule.

– Sidan vi bur på skulen har vi alt tilgjengeleg. Vi kan arbeid med skulearbeid i klasseromma etter skuletid, vi har lærarar som kan hjelpe med skulearbeid når dei har tilsyn og vi har eit triveleg bibliotek. Skulen er liten, og det gjer at fagvalet er lite, men samstundes gjer det at vi blir betre kjende med lærarane våre enn på større skular.

– Korleis vil du samanfatte ditt fyrste år på Vestborg?

– Eg har blitt ein anna person i løpet av dette skuleåret. Mellom anna så har eg funne meg sjølv, og eg har snudd tenkemåten min og blitt meir positiv. Dessutan har eg blitt kjend med masse FANTASTISKE folk. Her har eg mange førebilete eg ser opp til, også i veneflokken. Ja, eg har fått vener for livet. Her har eg fått vere meg sjølv og lært meir om korleis ein skal vere saman med andre. No i mai var eg på langweekend-tur til Gdansk. Der hadde eg det heilt fantastisk. Men eg sakna Vestborg!


 

 

 

Susann Bjørnerem
10-Dec-2016

 

– Elevane er inkluderande med kvarandre, seier VG3-elev Susann Bjørnerem

– Det er veldig bra å vere elev på Vestborg, seier ho.

Susann har vakse opp i sentrum av Molde, men kom til Vestborg i august 2015 – som ny i 2. klasse.

– Her er veldig bra folk, seier Susann.

– Kva meiner du med «bra»?

– Elevane på Vestborg er hyggjelege og inkluderande med kvarandre. Her finn vi på artige ting i lag, og vi kan snakke med kvarandre om alt. Det gjer at vi kan stole på kvarandre, og vi får venskap for livet, skildrar ho.

Molde-jenta fortel at ho valde Vestborg og Stranda fordi ho ville prøve noko nytt.

– Dessutan er eg glad i naturen og i sport. Her på Stranda ligg tilhøva til rette for å dyrke interessa eg har for fysisk aktivitet.

VESTBORG SINE STYRKAR

Ho fann seg fort til rette i Vestborg-miljøet.

– Eg kjende ingen i klassen min før eg byrja, men folk var så opne her at det gjekk veldig bra å bli fort kjend med dei nye klassekameratane mine.

– Kva ser du på som Vestborg sine styrkar?

– Det er eit veldig bra miljø der ein bryr seg om veldig om kvarandre, noko som gjer at ein kjem lettare under overflata i samtalar. Eg trur årsaka til det er at vi har så mykje tid i lag både i skule- og fritid. Dessutan er Vestborg ein plass der det er veldig godt å ha blikket festa på Jesus. Her har vi andre å dele trua med, og her kan vi vekse i trua. Vi har bibelgrupper, møter, KRIK-samlingar og bønemøter. Elles har vi eit godt fagutval til å vere ein så liten skule, og dersom vi treng hjelp til skulearbeid, er vegen kort til naborommet. I tillegg har vi leksehjelp.

– Etter ikring 1 ½ år som Vestborg-elev, så har Susann gjort seg nokre erfaringar.

– Eg har lært mykje om meg sjølv. Mellom anna har eg funne meir ut om korleis eg fungerer saman med andre, korleis eg likar å jobbe med skulearbeidet og kva mine verdiar i livet er. Eg har også lært om korleis andre menneske fungerer. Dessutan har eg har vekse i trua.

JOBBA MED VERDAS BESTE FOTBALLSPELARAR

I skrivande stund nærmar det seg jul, men likevel skal vi gå tilbake i tid. Årsaka er at Susann sommaren 2016 hadde ein uvanleg sommarjobb.

– Eg var «outdoor adventure instructor» på eit fotballakademi for jenter utanfor Boston, Massachusetts på nordaustkysten i USA. Der var eg i sju veker, og hovudoppgåva mi var å vere med på å legge til rette for utandørsaktivitetar når jentene ikkje var på fotballtrening.

– Korleis opplevde du sommarjobben din?

– I fritida reiste eg litt rundt, og eg var mellom anna i New York. Men sjølve jobben gjorde at eg fekk sett innsida av USA på ein annan måte enn eg ville gjort om eg var turist. Berre det å få jobbe med Mia Hamm og Kristine Lilly, blant tidenes aller beste kvinnelege fotballspelarar, var stas. Elles fekk eg prøve ut mange ting som eg elles ikkje plar å gjere. Det var rett og slett gøy å vere der, og i samspel med deltakarar og instruktørar fekk bruk for det eg hadde lært på Vestborg om meg sjølv og andre, fortel Susann.


 

Telefon: 70 26 39 00
E-post: info@vestborg.no