Tekjøkkenpraten

Tekjøkkenpraten: Benjamin Nærø
05-Oct-2017

 

Benjamin er ein av 33 elevar i årets VG1-klasse og har vore elev ved Vestborg i 1 ½ månad. Det er ikkje sjeldan å høyre frå VG1-elevar at dei opplever fyrste tida som å vere på leir. Då Benjamin fekk spørsmål om han opplevde at han var på leir, svara han:

- Nei, eg er ikkje på leir. Eg er heime.

 

Han kjem i frå Nærøy i Herøy kommune på søre Sunnmøre, og han fortel at han lenge har visst at han skulle gå på Vestborg.

- Foreldra mine møtte kvarandre då dei var elevar på Vestborg. Difor har eg visst heilt sidan eg var tre år gamal at eg skulle gå her.
 

Dei fyrste vekene har vore gode.

 - Det har vore heilt supert. Eg har blitt kjent med 32 kjekke klassekameratar og er ein del av eit veldig godt miljø. Sidan vi bur på skulen og derfor ser kvarandre ofte, så utviklar vi eit sterkare fellesskap enn på skular der elevane dreg heim til sitt etter skuletid. Ja, eg opplever at vi her på Vestborg lever i eit eige lite land – Vestborgania, seier han.

 

Benjamin held fram:

- Eg diggar skulen. Her får vi god undervisning, vi får servert god mat til faste tidspunkt fire gonger dagleg og vi har kort veg til skulen. Eg slepp å stresse med å ta buss om morgonen. Dessutan får eg nyttig erfaring med å klare meg sjølv. Eg vaskar klede og rom, og eg har ansvar for å kome meg opp på eiga hand om morgonen. Å gå på Vestborg er som ein heim. Her er det tryggleik. Personalet er som mødrer og fedrar, og venene våre er som sysken, skildrar Benjamin.
 

 

 
Tekjøkkenpraten: Ida S. Skarshaug
09-Jun-2017


– Å gå på Vestborg er den beste avgjersla eg har tatt nokon gong!

 

Ida begynte på Vestborg fordi bestevenninna ville gå her. Dei hadde høyrt at skulen hadde godt miljø, og i tillegg var det eit pluss at det var internat på skulen.

 

 

– Eigentleg ville eg gå dramalinja på Fagerlia vgs i Ålesund, men der kom eg ikkje inn. Etter to og ei halv veke på Vestborg, fekk eg kontrabeskjed frå Fagerlia. Men då hadde eg funne ut at eg treivst så godt og passa så godt inn på Vestborg, at eg ville halde fram som Vestborg-elev. Det er eit val eg ikkje angrar litt på ein gong! Det er den beste avgjersla eg har gjort nokon gong! seier romsdalsjenta.

 

KRISTEN

Då Ida vaks opp, visste ho ikkje at det fantes kristne ungdomsmiljø.

– Pappa las i Bibelen til meg då eg var lita, men ingen i mitt ungdomsmiljø var kristne, fortel ho.

På Vestborg har Ida blitt kristen og mykje falle på plass i livet hennar.

– Eg skjønar ikkje kva eg har halde på med heile livet, for det å vere kristen gjev så mykje meining!

– Korleis?

– I tenåra så skal ein finne ut kven ein er, kva ein står for og kva ein skal gjere med livet. No når eg har blitt kristen, har eg funne ut at det er eit liv etter døden, og at vi lever for å kome til noko så reint som himmelen. Og sjølv om vi lever syndefullt, så skal vi faktisk få kome dit. Det synest eg er fantastisk!

– Korleis opplever du det å leve som kristen?

– Det eg opplever veldig stort er at vi kristne kan be for kvarandre. Ja, det er så godt å kjenne at ein har folk i ryggen som støttar ein. Dessutan er samhaldet med andre kristne så godt å oppleve. Uansett kva ein gjer så tenkjer ikkje folk stygge ting om deg. Dei har ikkje negativt fokus i kvardagen. I tillegg så gjer det noko med meg å få bønesvar. Eg har til dømes vore plaga med ein dårleg fot, men den har blitt heila etter å blitt bede for.

FANTASTISKE FOLK

Vidare fortel Ida om oldemora si på 85 år.

– Ho er kristen. Tidlegare har eg ikkje forstått ho så godt, men det gjer eg no. I det siste har eg opplevd at det har blitt eit band mellom oss.

Ida har også gjort seg nokre tankar om Vestborg som skule.

– Sidan vi bur på skulen har vi alt tilgjengeleg. Vi kan arbeid med skulearbeid i klasseromma etter skuletid, vi har lærarar som kan hjelpe med skulearbeid når dei har tilsyn og vi har eit triveleg bibliotek. Skulen er liten, og det gjer at fagvalet er lite, men samstundes gjer det at vi blir betre kjende med lærarane våre enn på større skular.

– Korleis vil du samanfatte ditt fyrste år på Vestborg?

– Eg har blitt ein anna person i løpet av dette skuleåret. Mellom anna så har eg funne meg sjølv, og eg har snudd tenkemåten min og blitt meir positiv. Dessutan har eg blitt kjend med masse FANTASTISKE folk. Her har eg mange førebilete eg ser opp til, også i veneflokken. Ja, eg har fått vener for livet. Her har eg fått vere meg sjølv og lært meir om korleis ein skal vere saman med andre. No i mai var eg på langweekend-tur til Gdansk. Der hadde eg det heilt fantastisk. Men eg sakna Vestborg!


 

 

 

 
Tekjøkkenpraten: Susann Bjørnerem
10-Dec-2016

 

– Elevane er inkluderande med kvarandre, seier VG3-elev Susann Bjørnerem

– Det er veldig bra å vere elev på Vestborg, seier ho.

Susann har vakse opp i sentrum av Molde, men kom til Vestborg i august 2015 – som ny i 2. klasse.

– Her er veldig bra folk, seier Susann.

– Kva meiner du med «bra»?

– Elevane på Vestborg er hyggjelege og inkluderande med kvarandre. Her finn vi på artige ting i lag, og vi kan snakke med kvarandre om alt. Det gjer at vi kan stole på kvarandre, og vi får venskap for livet, skildrar ho.

Molde-jenta fortel at ho valde Vestborg og Stranda fordi ho ville prøve noko nytt.

– Dessutan er eg glad i naturen og i sport. Her på Stranda ligg tilhøva til rette for å dyrke interessa eg har for fysisk aktivitet.

VESTBORG SINE STYRKAR

Ho fann seg fort til rette i Vestborg-miljøet.

– Eg kjende ingen i klassen min før eg byrja, men folk var så opne her at det gjekk veldig bra å bli fort kjend med dei nye klassekameratane mine.

– Kva ser du på som Vestborg sine styrkar?

– Det er eit veldig bra miljø der ein bryr seg om veldig om kvarandre, noko som gjer at ein kjem lettare under overflata i samtalar. Eg trur årsaka til det er at vi har så mykje tid i lag både i skule- og fritid. Dessutan er Vestborg ein plass der det er veldig godt å ha blikket festa på Jesus. Her har vi andre å dele trua med, og her kan vi vekse i trua. Vi har bibelgrupper, møter, KRIK-samlingar og bønemøter. Elles har vi eit godt fagutval til å vere ein så liten skule, og dersom vi treng hjelp til skulearbeid, er vegen kort til naborommet. I tillegg har vi leksehjelp.

– Etter ikring 1 ½ år som Vestborg-elev, så har Susann gjort seg nokre erfaringar.

– Eg har lært mykje om meg sjølv. Mellom anna har eg funne meir ut om korleis eg fungerer saman med andre, korleis eg likar å jobbe med skulearbeidet og kva mine verdiar i livet er. Eg har også lært om korleis andre menneske fungerer. Dessutan har eg har vekse i trua.

JOBBA MED VERDAS BESTE FOTBALLSPELARAR

I skrivande stund nærmar det seg jul, men likevel skal vi gå tilbake i tid. Årsaka er at Susann sommaren 2016 hadde ein uvanleg sommarjobb.

– Eg var «outdoor adventure instructor» på eit fotballakademi for jenter utanfor Boston, Massachusetts på nordaustkysten i USA. Der var eg i sju veker, og hovudoppgåva mi var å vere med på å legge til rette for utandørsaktivitetar når jentene ikkje var på fotballtrening.

– Korleis opplevde du sommarjobben din?

– I fritida reiste eg litt rundt, og eg var mellom anna i New York. Men sjølve jobben gjorde at eg fekk sett innsida av USA på ein annan måte enn eg ville gjort om eg var turist. Berre det å få jobbe med Mia Hamm og Kristine Lilly, blant tidenes aller beste kvinnelege fotballspelarar, var stas. Elles fekk eg prøve ut mange ting som eg elles ikkje plar å gjere. Det var rett og slett gøy å vere der, og i samspel med deltakarar og instruktørar fekk bruk for det eg hadde lært på Vestborg om meg sjølv og andre, fortel Susann.


 

 
Tekjøkkenpraten: Flora Miro
07-Apr-2016

VG1-elev og tidlegare flyktning, Flora Miro, no busett i Volda, har ein annan bakgrunn enn dei fleste andre Vestborg-elevane. Bli betre kjend med jenta som har same morsmål som Jesus, nemleg arameisk.

Flora har vekse opp i Irak. Delvis budde ho i Mosul, som ligg like ved oldtidsbyen Ninive, og delvis budde ho i Bagdad. Ho er arameisk og familien er kristen.

– Vi vart forfølgde fordi vi var kristne. Muslimane var ute etter oss og kom med truslar. Dei gjorde også alvor av truslane, og mellom anna vart onkelen min kidnappa. Systera mi og eg kunne stå i timesvis i vindauget for å sjå etter pappa når han var på jobb, for vi var så redde for at noko galt kunne ha skjedd med han. Elles så var det ofte både bomber og skyting i rundt om i nabolaget. Striden mellom sunnimuslimar og shiamuslimar gjekk også utover oss. Det var fleire gonger det var nære på at det gjekk skikkeleg gale. Eg hugsar ein gong eg stod i brødkø, og ein mann i køen let meg få gå føre han. Då eg var ferdig i butikken, så gjekk eg inn i bilen. Vi hadde berre køyrt nokre få sekund før ein sjølvmordsbombar sprengte seg sjølv i lufta like utanfor butikken, fortel Flora.

FLYKTA

Til slutt valde familien å flykte. Fyrst flykta far til Flora, og etter ei lang reise gjennom Europa kom han til Noreg. Kona hans og dei to jentene flykta året etter til Syria. Der vart dei verande i eitt år før familien vart sameint igjen.

– Eg hadde ikkje sett pappa på to år då vi landa på Ørsta/Volda-flyplassen. Det var så uendeleg godt å sjå han igjen, og det var så godt å kome til eit land der vi kunne føle oss trygge, seier ho.

Flora var 11 år då ho kom til Noreg i 2010. Sjølv om det var trygt og godt å kome til landet i nord, så fall ikkje alle brikkane på plass.

– Eg sakna så sårt venene mine i Irak. Det fellesskapet eg hadde med dei, fann eg aldri hos andre i løpet av barneskule- og ungdomsskuletida. Eg opplevde det som om eg stod utanfor og såg inn, skildrar ho.

GUD HJELPTE

I august 2015 byrjar Flora på Vestborg.

– Eg lengta etter eit godt miljø og eit kristent miljø. Då eg fekk tilrådd skulen frå elevar som hadde gått her før, så kjende eg at Vestborg skulle verte min skule. Eg fekk også foreldra mine til å støtte valet etter å ha vist dei fleire artiklar frå «Tekjøkkenpraten» på vestborg.no. Derfor er det litt rart å plutseleg vere den som vert intervjua i «Tekjøkkenpraten» sjølv.

– Korleis var det å byrje her?

– Eg opplevde tidleg at miljøet var godt, men dei fyrste månadane hadde eg den same opplevinga som eg hadde i Volda: Nemleg at eg stod utanfor og såg inn, men etter kvart hjelpte Gud meg å skjøne at eg måtte gjere nokre grep sjølv for å få betre kontakt med medelevane mine. Etter å ha fått jobba aktivt med det, så lausna det smått om senn. No stortrivast eg, og eg opplever at eg kan setje meg med kven det måtte vere i matsalen, og likevel kjenne på at eg er «innanfor».

FANTASTISKE LÆRARAR

Ein periode vurderte Flora å verte utvekslingsstudent i USA etter at VG1 var over. Det er ikkje aktuelt no.

– Vestborg er ein veldig bra skule med Jesus i sentrum og Bibelen i handa. Lærarane er heilt fantastiske. Dei er veldig flinke til å sjå kvar og ein både fagleg og sosialt. Eg har gått på ganske mange ulike skular, men eg har aldri før vore borti at absolutt alle lærarane er fantastiske. Her er eit døme: Det er viktig for meg å gjere det godt på skulen. Draumen min er å bli lege. Det faget eg slit mest med er engelsk, men faglærar Hanne Welle har sett seg ned med meg og saman har vi lagt ein konkret plan for korleis eg skal bli betre. Dessutan har skulen, med Ola Risa, Kristoffer Stige og Bodil Bø i spissen, lagt til rette for at vi elevane kan få hjelp med skulearbeid også etter skuletid. Eit anna døme er gymlærar Åshild Bogstad Stenberg. Eg har lenge ynskt å lære å stå på ski. Under skidagen like før påske ordna Åshild slik eg fekk lånt meg ski, og så lærte ho meg dei grunnleggjande teknikkane. I tillegg fekk vi så mykje god tid i lag at vi fekk oss ein lang og god prat om alt mogleg frå ski til Jesus. Elles har eg hatt mykje glede og nytte av å snakke med Margareth Engås. Ho er tilsett som kognitiv terapeut på skulen for å kunne ha samtalar med oss elevar, fortel Flora.

– Etter å ha opplevd så mykje vondt og så lite tryggleik som du har gjort, kan det vere naturleg å tenkje seg at alt dette har sett spor. Kva tenkjer du om det?

– Livet går opp og ned også for meg. Framleis er det stunder der eg skulle ynskt at livet var betre, men eg trur det er tre grunnar til at livet trass alt er godt. For det fyrste er det veldig trygt å vere elev på Vestborg og oppleve trygge og gode personar i både elev- og personalflokken. Men det er to ting som er endå viktigare. Eg har nokre fantastiske foreldre. Midt i alt det vonde familien har opplevd, så har dei tatt vare på meg og systera mi. Vi har følt på tryggleik, og dei har gjort alt for å beskytte oss. Noko av det eg har sett mest pris på, er bibelkveldane eg har hatt med mamma sidan eg var bittelita. Ho har fortald historiar frå Bibelen kvar kveld, og etter som eg vart eldre så har vi snakka saman om det vi har lese og vi har bedt i lag. Likevel er nok Gud den viktigaste årsaken. Midt i alt det vonde eg har opplevd, så har Han passa på meg og familien min. Han har bore meg gjennom alle vanskane, og Han har vist seg å vere kraftkjelda i livet mitt, slår Flora Miro fast.


 
Tekjøkkenpraten: Julie Katharina Knotten
17-Mar-2016

– Vestborg er utruleg bra! seier Julie. Ho går på «påbygging til generell studiekompetanse», eit uttrykk som blir forkorta til «påbygg».

Når vestborg.no spør Julie om korleis det er å vere elev på Vestborg, så blir det lenge stilt før det kjem to (!) gonger:

– Åh, utruleg kjekt!

Ho held fram:

– Åh, kva skal eg seie? Eg er SÅ glad for at eg valde Vestborg!

– Kva er bakgrunnen for gleda?

– På Vestborg er det lett å få gode vanar og ein god balanse mellom skulearbeid og fritid. Mesteparten av tida mellom middag og kvelds er sett av til leksetid, og på andre tidspunkta i veka er det forskjellige aktivitetar vi kan vere med på dersom vi vil. Vestborg er ein internatskule, og her er det lett å sosialisere seg og finne på kjekke ting i lag med andre elevar.

Det går godt an å vere elev på Vestborg utan å vere kristen, men for Julie så har skulen sitt kristne fokus vore viktig.

– Eg har blitt betre kjend med Gud i løpet av tida på Vestborg. Her er Gud så inkludert i ting som skjer. Då tenkjer eg mellom anna på morgonsamlingar, samt frivillige aktivitetar som bibelgrupper, bibelstudiar og møter.

– Dersom nokon vurderer å byrje på «påbygg» på Vestborg, kva meiner du er gode grunnar for å velje å gå nettopp her?

– Vestborg er utruleg bra! Det gjeld ikkje berre for påbygg-elevar, men også for dei som går studiespesialiserande.
For det fyrste så har skulen internat, og det er ein kjempestor bonus. Ein lærer å ta ansvar for nyttige ting som å vaske klede, halde rommet reint og sjølvdisiplin i høve til det å gjere lekser. Når ein har så mange andre personar rundt seg, så er det også mange omsyn å ta. Det gjer at ein veks relasjonelt. Elles så gjer internatlivet det lett å kome inn i miljøet på skulen, og ein vert veldig godt integrert. Dermed er det også lettare å vere i lag med og bli kjend med elevar som ein ikkje går i klasse med.
For det andre så er det utruleg flinke lærarar på Vestborg. Det er tydeleg at dei brenn for det dei underviser i, og det gir motivasjon til å lære. I tillegg bryr dei seg om elevane, og dei ser kvar enkelt også utanom det faglege. Det er veldig enkelt både å snakke med og bli forstått av kven som helst av lærarane.
Det eg har opplevd gjennom tida på Vestborg vil ha stor påverknad på resten av livet mitt. Eg kjem til å ha utruleg gode minner herifrå! slår jenta frå Moltustranda på Sunnmøre fast.

PS! Sjølv om det til skuleåret 2016-17 er god søknad til Vestborg i VG1, VG2 og VG3, så er det framleis mogleg å søkje om plass i dei klassane. I påbygg-klassen har skulen meir å gå på før det blir fullt, så her er potensielle elevar ekstra velkomne til å søkje om plass via heimesida vår. Til denne klassen er det også mogleg å søkje også for personar som har teke fagbrev.
Sjå elles linken nedanfor for meir informasjon om «påbygging til generell studiekompetanse».


 

 
Tekjøkkenpraten: Jakob Tomter
19-Feb-2016

Vestborg skulle vere ein mellomstasjon, men vart eit treårig prosjekt for sørlendingen Jakob Tomter.

For Jakob Tomter frå Tvedestrand i Aust-Agder var planen å gå på Vestborg i eitt år, men slik skulle det ikkje gå.

– Etter 10. klasse ville eg gå på NLMvgs-skulen Drottningborg i Grimstad, men eg kom ikkje inn. Planen var å gå på Vestborg i VG1 og jobbe hardt for å få gode nok karakterar til å bli Drottningborg-elev. Innsatsen på skulen i fjor lønte seg, og eg vart teken opp som elev på Drottningborg i vår og eg sa frå meg plassen på Vestborg. Men utover sommaren fekk eg ikkje fred for valet eg hadde tatt.

– Korleis merka du det?

– Det kjentest rart ut gjennom halve sommaren, og det var omtrent det einaste eg tenkte på. Til slutt sa eg til meg sjølv: «Nei, dette blir galt. Dersom det framleis er ledig plass på Vestborg, blir eg der ut 3. klasse».

IKKJE LENGER KLOVN

Han forklarar valet sitt med Vestborg sitt gode miljø.

– Det er bare blide og hyggjelege folk på Vestborg. Elevane her snakkar saman og har det hyggjeleg i lag på ein god måte. Eg har flytta litt rundt i Noreg tidlegare, og ofte har eg blitt klovnen i dei klassane eg har gått i. Men her kan eg slappe av og berre vere meg sjølv. Det er faktisk litt godt, seier Jakob.

– Korleis fungerer det å bu så langt heimeifrå?

– I starten følte eg på at det var langt heim, men det er ikkje noko problem lenger. Her bur eg på same tunet som venene mine, og så hender det at eg blir invitert med heim til dei som bur her i distriktet, fortel sørlendingen.

NB! Rett skal vere rett. Akkurat dette intervjuet vart gjort i salongen på Vestborg og ikkje på eit av tekjøkkena. Det kan også nemnast at teksten har stått på trykk i «Vestborgkontakt», meldingsbladet for skulen vår.


 

 
Tekjøkkenpraten: Styreleiar Mons-Olav Walgermo
04-Feb-2016

– Eg har berre lovord om korleis Vestborg vert driven, seier styreleiaren for skulen.

Mons-Olav er busett på Sjøholt og er no pensjonist. Før han gjekk av var han rektor på Sjøholt skule. Det var ein skule som leverte resultat blant dei 10 beste skulane i landet på dugleikar medan Mons-Olav arbeidde som rektor. Han har elles no vore styreleiar for Vestborg dei siste 3 ½ åra.

– Det er utruleg kjekt å vere styreleiar for skulen. Vervet gir meg innsyn i skuledrifta, og eg har berre lovord å seie om måten skulen vert driven på. Eg er imponert over kva ein har fått til når det gjeld til dømes miljøet og det faglege. Det gler meg også å sjå kor samstemte og glade personalet ved skulen er. Eg har også lagt merke til korleis administrasjonen ser medarbeidarane sine og gir dei tillit, seier Mons-Olav.

Vidare fortel han:

– Eg har følt ein stor grad av tillit til skulen. Årsaka til det fordi eg ser kor godt ein greier å handtere utfordringar som dukkar opp. Då tenkjer eg til dømes på det økonomiske sida. Der har Geir Magne rektor vore veldig god på å ha løysingar klare når økonomien har stramma seg til. Skulen har også fått ned fråveret veldig mykje dei siste åra. Dei tiltaka som vart sett i verk for nokre år sidan for å få ned fråveret, såg eg var så gode, at dei tok eg med meg til eigen skule, smiler han.

Styreleiaren ynskjer elles at Vestborg får halde fram i same sporet som ein allereie går i.

– Eg vonar inderleg at skulen blomstrar vidare. Vi treng Vestborg på Sunnmøre. Ja, heile utdanningssystemet treng Vestborg. Det å drive internat er krevjande, men når det fungerer så er det utruleg bra for ungdomane. Dei får mykje gratis når det gjeld utvikling av personlegdomen ved å bu så tett saman med andre. Elles har Vestborg ein tydeleg kristen profil som samfunnet vårt treng no når det offentlege skulen har blitt meir og meir utydeleg på kristne verdiar, avsluttar styreleiar Mons-Olav.


 
Tekjøkkenpraten: Ingar Jensen
19-Dec-2015

Påbygg-elev Ingar Jensen frå Skien tar skulearbeidet seriøst, men opplever det går fint å kombinere skulesatsing med eit sosialt liv.

Ingar kom heilt frå Telemark for byrje på Vestborg. Årsaka er at han er kjærast med VG2-jenta Isabell.

-Her på Vestborg trivast eg veldig bra saman med mange koselege elevar. Miljøet er veldig godt, og så er jo Isabell ein viktig trivselsfaktor, seier Ingar.

FRÅ 2 TIL 5 I MATEMATIKK

Etter å ha hatt dei fyrste åra på vidaregåande skule som elektro- og EL-energielev, er no målet å bli politi. Det gir motivasjon til å jobbe hardt med skule.

-Eg ser på dette skuleåret som investering for framtida. Dersom eg gjer ein god jobb no, så får eg igjen for det i framtida når det gjeld utdanning og yrke. Det gjer at eg arbeider meir med skulen enn eg har gjort før. Eg arbeider hardt og leser til eg har forstått kva temaet handlar om. Og så er det gøy å merke at eg får løn for strevet i form av forbetra karakterar.

-Korleis opplever du det pedagogisk tilbodet på Vestborg?

-Lærarane på skulen er både koselege og flinke. Den største framgangen har eg hatt i matematikk. Lærar Kristoffer Stige har forklart stoffet på ein så bra måte at eg no forstår faget. Han fann ut kva eg kunne og kva eg ikkje kunne i matematikk, og så la han opp forklaringane sine ut i frå det. Dermed har eg gått opp frå karakteren 2 til karakteren 5 i faget. Elles hadde vi ved starten på skuleåret ei samling med Morten Lystrup. På bakgrunn av forskinga til psykologiprofessor Carol Dweck, fortalde han oss om «growth mindset» og «fixed mindset». Kort fortald handlar det om at ein kan bli god i det ein legg innsats i. Det var gav meg inspirasjon til å stå på å jobbe med skulearbeid. Mellom anna studerer eg kommentarar eg får på prøver eg har gjort. Føremålet med det er å finne ut kva eg kan gjere betre på neste prøve, seier han.

GÅR FINT Å KOMBINERE SKULE OG FRITID

Sjølv om Ingar sit med skulearbeid nesten dagleg, så opplever han at det går an å kombinere skule og fritid.

-Det er ikkje vanskeleg å få til begge deler. Eg får tid til dei tinga eg vil gjere. Det gjeld til dømes både kjærast og å stikke innom russekiosken for å vere sosial med andre elevar, seier Ingar.


 
Eileen Ranheim Omenås
20-Mar-2015

 

Vi har ein toppidrettsutøvar i elevflokken. Møt taekwondo-utøvaren og påbygg-elev Eileen.

Valldal-jenta er stadig på farten for å konkurrere. Dette skuleåret har ho vore både i Budapest i Ungarn og Best i Nederland, men det var ikkje der ho gjorde det best…

Turane til Tromsø og Barcelona gav dei største sportslege oppturane.

– I Ungarn og Nederland gjekk det så som så, men no i mars var eg i Barcelona på ei open internasjonal turnering. Der vann eg klassen min. I november konkurrerte eg i Tromsø. Derifrå hadde eg med meg NM-gull, fortel ho.

– Kva for ambisjonar har du for framtida?

– Måla er å bli tatt ut på landslaget, og i 2017 er det VM i New Zealand. Der vil eg vere med.

– Kva tenkjer du om New Zealand-VM?

– Eg drøymer om å ta gull.

SKULEN

Eileen ynskjer å bli fysioterapeut. Dette gjer at det ikkje berre er idretten ho lyt vie tid til.

– Eg satsar mykje på å gjere det godt på skulen, så det er til tider tøft. På ettermiddags- og kveldstid er det stort sett berre trening og skulearbeid eg får tid til.

Ho set elles pris på samarbeidet med skulen.

– I motsetnad til den tidlegare skulen eg gjekk på, så får eg godkjend særfråvere i samband med konkurransar. Dessutan fekk eg god hjelp frå matematikklærar Ola Risa etter at eg var vekke under ei heildagsprøve i matematikk. Han hjelpte til med å finne eit høveleg tidspunkt slik at eg kunne gjennomføre denne viktige prøva. Så alt i alt opplever eg at Vestborg legg til rette for at eg kan reise på dei ulike konkurransane, seier ho.

 


 

Her er Eileen med NM-gullet (tv) og beviset på at ho vann i Barcelona (th).
På det øvste biletet ser ein Eileen i aksjon med raud hjelm.


 

 
Telefon: 70 26 39 00
E-post: info@vestborg.no